Chiny Wypoczynek

Republika Chińska na Tajwanie do 1971 zajmowała w ONZ, w tym w Radzie Bezpieczeństwa, miejsce reprezentanta Chin. W latach 70. doszło do zbliżenia USA i komunistycznych Chin skierowanego przeciwko Związkowi Radzieckiemu. Wówczas to większość krajów wycofało swoje poparcie dla Tajwanu i nawiązało stosunki dyplomatyczne z ChRL. 15 października 1971 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przegłosowało rezolucję 2758, która pozbawiła „rząd Czang Kaj-szeka” (dokument nie używa ani nazwy Tajwan ani Republika Chińska) prawa reprezentowania Chin na forum Narodów Zjednoczonych. Według części historyków doprowadził do tego sam przywódca Republiki Chińskiej, który przed głosowaniem odwołał delegację Republiki Chińskiej do kraju[potrzebne źródło]. Stany Zjednoczone, które bezskutecznie próbowały zablokować tę rezolucję, w 1979 r. nawiązały stosunki dyplomatyczne z Pekinem, a jednocześnie Kongres przegłosował Taiwan Relations Act – bezprecedensową w prawodawstwie USA ustawę, w której kraj zobowiązał się do obrony Tajwanu przed inwazją. Po 1971 roku Tajwan wielokrotnie próbował przywrócić swoje członkostwo w ONZ, jednak na podstawie rezolucji 2758 jego petycje były odrzucane. Obecny prezydent Chen Shui-bian stara się, aby wyspa wstąpiła do organizacji pod nazwą „Tajwan”.

Qinhuangdao – miasto we wschodnich Chinach, w prowincji Hebei, nad Zatoką Liaotańską (Morze Żółte). Około 761,1 tys. mieszkańców.

W mieście znajduje się stacja kolejowa Qinhuangdao.

Wuhan – miasto w środkowych Chinach, nad rzeką Jangcy. Stolica prowincji Hubei. Konurbacja miejska, złożona z Hankou, Hanyang i Wuchang, liczy wg źródeł demograficznych ONZ około 9,1 mln mieszkańców (2006). Wielki ośrodek przemysłu, zwłaszcza ciężkiego i maszynowego, centrum kulturalno-naukowe prowincji, 21 wyższych uczelni.

Flora Chin jest bardzo bogata i różnorodna. Naturalne zbiorowiska leśne zostały w większości zajęte przez pola uprawne, przez co stanowią one dziś tylko 12% powierzchni kraju. Na północnym wschodzie w Wielkim Chinganie występuje tajga sosnowo-modrzewiowa przechodząca na południe w dębowo-sosnowe lasy mieszane. Na Nizinie Chińskiej naturalna roślinność, jaką były lasy monsunowe, została całkowicie wyniszczona. Na wododziałach zachowały się naturalne lasy liściaste z dębami, wiązami, klonami i jesionami. Na południe od Jangcy znajdują się lasy z drzewami zimozielonymi (m.in. sosny, kuinghamie i cyprysy). W Górach Południowochińskich wiecznie zielone lasy z drzewami tungowymi, kamforowcami, wawrzynami i zaroślami bambusowymi. Na wybrzeżu Morza Południowochińskiego i przybrzeżnych wyspach występują wiecznie zielone lasy zwrotnikowe, bogate w palmy, bambusy, liany i epifity. Wyżyny i kotliny północnych i północno-zachodnich Chin porastają stepy – na wschodzie bujne łąkowe na zachodzie suche z kserofilnymi gatunkami ostnic i bylic. Zachodnią część Mongolii Wewnętrznej i Wyżyny Sińciańskiej zajmują półpustynie i pustynie a Wyżyny Tybetańskiej wysokogórskie stepy i pustynie. W chińskich górach zaznacza się piętrowy układ roślinności. W Chinach przetrwało wiele reliktów flory m.in. miłorząb i metasekwoja. Z Chin wywodzi się również wiele roślin użytkowych, takich jak brzoskwinie czy herbata.

Pekin jest stolicą i drugim co do wielkości, po Szanghaju, miastem Chin. Liczy około 7,5 miliona mieszkańców, a w zespole miejskim ponad 14 milionów. Samo miasto zajmuje 4,5 tys. km kwadratowych, natomiast zespół miejski ma blisko 17 tys. km2. Miasto położone jest w północno-wschodniej części Chin, na północnym krańcu Niziny Chińskiej w odległości 160 km od Morza Żółtego. W większości miasto leży na wzgórzach przy czym najwyżej usytuowane są dzielnice północno-wschodnie leżące na pogórzu gór Yen i północno-zachodnie rozciągające się na zboczach gór Daihang.

Pekin jest miastem kontrastów, z jednej strony jest to nowoczesna metropolia z drugiej to właśnie tu mieszczą się najstarsze zabytki Chin. Został założony około 700r.p.n.e. przez dynastię Zhou. W Epoce Wiosen i Jesieni, w latach 722-481 p.n.e. był stolicą księstwa Yan i pełnił tę funkcję do momentu zjednoczenia Chin przez Shi Huangdi , tj. do 221 roku. W latach 947-1125 nowej ery Pekin jest drugą stolicą dynastii Liao, a za czasów panowania dynastii Jin pełni funkcję głównej stolicy. Od 1272 roku, kiedy to wnuk Czyngis Chana, Kubilaj Chan wybrał miasto na swoją siedzibę Pekin był z małymi przerwami stolicą państwa ( za panowania dynastii: Yuan tj. w latach 1279-1368, Ming w latach 1368-1644, Qing w latach 1644-1911). Nazwę Pekin tj. „Północne miasto” nadano mu w 1420 roku. Po 1911 roku Chińczycy kilkakrotnie przenosili swoją stolicę. W roku 1949 miasto stało się stolicą Chińskiej Republiki Ludowej.

Miasto dzieli się na 10 dzielnic (ch’u) i 8 powiatów (hsien) tj. miejscowości podmiejskich, które zostały wchłonięte przez rozwijające się miasto. Pekin nie posiada wyraźnego centrum. Dzieli się na trzy koncentryczne kręgi, najstarsza część miasta nazywana jest miastem Wewnętrznym albo Tatarskim. Ulice wytyczone są prosto i przecinają się pod kątem prostym. Oś symetrii miasta stanowi linia północ – południe, a wzdłuż niej rozlokowane są najważniejsze zabytki Pekinu: świątynia Konfucjusza oraz wieże: Dzwonów i Bębnów. W południowej części Miasta Wewnętrznego leży tzw. Zakazane Miasto – zamknięty obszar otoczony murem o wysokości 11 m. Wewnątrz rozmieszczone są pałace, świątynie i pawilony. W latach 1421-1911 była to rezydencja cesarzy do której wstęp mieli tylko członkowie rodziny cesarskiej i dworzanie, a od 1949r. zamieniona w muzeum.

Pekin jest jednym z największych węzłów komunikacyjnych kraju. W odległości 23 km od centrum miasta leży międzynarodowy port lotniczy. W Pekinie krzyżuje się 12 tras komunikacji autobusowej kraju. Pekin ma też połączenia kolejowe z resztą kraju. W mieście znajdują się trzy duże dworce kolejowe. W mieście funkcjonuje gęsta sieć miejskiej komunikacji trolejbusowej i autobusowej oraz metro. Najpowszechniejszym środkiem transportu jest rower.